In Onkruid onderzoekt Wildgroei Coven wat het betekent om in hun vrouwelijke kracht te staan en de figuur van de “heks” te deconstrueren. Hoe voelt het om alleen aan de rand van de samenleving te mogen dansen, terwijl diep vanbinnen de magie ontwaakt? Om niet alleen te overleven in een precaire situatie, maar te gedijen en traumatische cycli te doorbreken? Op welke manier kan de multiculturele kennis van hun voorouders hen hierin ondersteunen?

Deze oude wijsheid zit verweven in hun botten, als kleindochters van de “heksen” die werden verbrand en misbruikt, maar ook als nakomelingen van de “heksen” die niet vernietigd konden worden. Deze kennis is onuitwisbaar. Voor veel mensen is onkruid iets slechts. Wildgroei Coven ziet het juist als iets moois, vol voordelen, je kunt het eerder zien als wildgroei.